Historia

Założenie klubu

Do utworzenia klubu przyczynił się w znacznym stopniu wybuch I wojny światowej, bowiem w skład ówczesnych Legionów Polskich wchodziło wielu żołnierzy, którzy przed wojną uprawiali futbol.

Pierwsze treningi rozpoczęli oni jeszcze wiosną 1915 w Piotrkowie Trybunalskim, zaś między 5 a 15 marca 1916 na wniosek chorążego Zygmunta Wasseraba w kancelarii kompanii sztabowej Komendy Legionów Polskich w Kościuchnówce (znajdującej się niedaleko Maniewicz na Wołyniu) doszło do założenia zespołu piłkarskiego. Na jej prezesa mianowano chorążego Władysława Groele, a plutonowy Stanisław Mielech zaproponował nazwę "drużyna Legjonowa", biało-czarne barwy i herb ukazujący białą literę "L" (symbol Legionów) na czarnej tarczy. Innymi propozycjami nazwy były: "Drużyna Komendy Legionów" oraz "Stryr"[4][5]. Piłkarze grali w białych strojach z ukośnymi czarnymi pasami (nawiązanie do Czarnych Lwów)[6] .

Jeszcze wiosną tego samego roku zespół rozegrał szereg meczów z innymi drużynami żołnierskimi, które w większości kończyły się zwycięstwami "drużyny Legjonowej". Najstarsze zachowane wyniki to: 7:0 z Dywizyjnym Zakładem Sanitarnym, 3:3 z 6. Pułkiem Piechoty Legionów oraz dwa zwycięstwa (6:4 i 3:1) z 4. Pułkiem Piechoty Legionów[6]. W lipcu 1916 – w związku z ofensywą Brusiłowa – Legiony zaczęły wycofywać się na zachód, a klub przeniósł się do Warszawy. Pierwszy mecz w nowym mieście rozegrano 29 kwietnia 1917 (remis 1:1 na Agrykoli przeciwko Polonii Warszawa). W sumie z dziewięciu rozegranych w stolicy spotkań trzy Legia zremisowała, pozostałe wygrywając. W pierwszym wyjazdowym spotkaniu Legia odniosła zwycięstwo 2:1 nad ówczesnym mistrzem Polski Cracovią w Krakowie, dzięki czemu została obwołana nieoficjalnym mistrzem kraju[6]. W 1918 wojna się zakończyła i drużynę rozwiązano.

Lata 20. i 30. XX wieku

Klub reaktywowano 14 marca 1920 roku. W salach kasyna oficerskiego na Zamku Królewskim grupa byłych oficerów utworzyła Wojskowy Klub Sportowy (WKS) Warszawa, ustalając dla niego biało-czerwone barwy statutowe. Pośród nich był Zygmunt Wasserab, jeden z założycieli klubu[7].

Z powodu wojny bolszewickiej i udziału w niej wielu warszawskich piłkarzy, WKS nie został zgłoszony do premierowych rozgrywek o mistrzostwo Polski w 1920. W sezonach 1921–1926 drużyna nigdy nie wyszła poza klasę A okręgu warszawskiego, lecz był to okres bardzo ważny dla klubu. W 1922 uchwalono statut umożliwiający grę w zespole osobom cywilnym i zmieniono nazwę na Wojskowy Klub Sportowy "Legia" Warszawa. W tym czasie ogłoszono także fuzję z Koroną Warszawa, która spowodowała przejęcie nowych, biało-zielonych barw klubowych.

W pierwszym międzynarodowym meczu (18 maja 1922) Legioniści ulegli na własnym stadionie 2:9 czechosłowackiej Viktorii Żiżkow Praga.

Po pierwszym w historii wyjściu poza klasę A w 1927, Legia zakwalifikowała się do nowo powstałej Polskiej Ligi Piłki Nożnej i zajęła w niej piąte miejsce, mimo pięciu porażek na początku rozgrywek. Napastnik Legionistów Marian Łańko zajął w tym sezonie drugie miejsce w klasyfikacji strzelców, z 31 trafieniami. Warszawski klub zadebiutował także w pucharze Polski, wygrywając mecz z Pogonią Warszawa 7:0. Przez dwa kolejne sezony Legia zajmowała wyższe miejsca w lidze niż inne stołeczne kluby: Polonia i Warszawianka.

W 1930, po trzech latach budowy, otwarto przy ulicy Łazienkowskiej Stadion Wojska Polskiego. W pierwszym meczu na nowym obiekcie Legia zremisowała z nieistniejącą już Europą Barcelona 1:1. W tym samym roku Legioniści pokonali Ruch Hajduki Wielkie 7:1 w swoim setnym występie w ekstraklasie. Legia odnosiła również największe przedwojenne sukcesy i do mistrzostwa Polski w latach 1930 i 1931 brakowało jej odpowiednio trzech i jednego punktu.

Sezon w 1935 był zapowiedzią przyszłych klęsk. Legia utrzymała się w lidze dzięki jednemu punktowi przewagi nad zdegradowaną Cracovią, a następnie w 1936, w jubileusz 20-lecia klubu, Legia przegrała siedem kolejnych meczów z rzędu i zanotowała jedyny w okresie swego istnienia spadek z pierwszej ligi. W 1937 władze klubu zdecydowały o jego powrocie do wojskowego statutu. W efekcie z pierwszego zespołu odeszły prawie wszystkie osoby cywilne, głównie do innych warszawskich drużyn. W 1937 w klasie A okręgu warszawskiego Legia zajęła czwarte miejsce, a rok później pierwsze, premiowane grą w barażach o I ligę. Wojskowi zajęli w nich trzecią lokatę i nie zdołali awansować. Zarząd zareagował wycofaniem klubu ze wszystkich rozgrywek i postanowił rozgrywać mecze towarzyskie. W 1938 roku większość sekcji drużyny rozwiązano, pozostawiając jedynie trzy: tenisową, pływacką i motorową.

Reaktywacja

Po zakończeniu II wojny światowej, w kwietniu 1945 klub reaktywowano pod nazwą I Wojskowego Klubu Sportowego Warszawa, a w czerwcu tego roku dodano historyczny człon Legia. Drużyna początkowo rozgrywała spotkania towarzyskie ze stołecznymi zespołami, a także z klubami z innych krajów. Grano m.in. ze szwedzkim IFK Norrköping oraz jugosłowiańskim Partizanem Belgrad. W pierwszych powojennych mistrzostwach polski (1946) Zieloni zajęli drugie miejsce w swojej grupie eliminacyjnej, odpadając z dalszej rywalizacji. Legionistów wyprzedziła wtedy warszawska Polonia, która zdobyła potem mistrzostwo. Do startującej w 1948 roku, po dziewięcioletniej przerwie, ekstraklasy Wojskowi zakwalifikowali się po zwycięstwie w eliminacjach międzyokręgowych makroregionu północno-wschodniego oraz po zdobyciu drugiego miejsca w kwalifikacjach ogólnopolskich. Klub zajął w nich ostatecznie czwarte miejsce, remisując (3:3 z Ruchem Chorzów) przy okazji swój 250. mecz ligowy[6]. Przez dwa kolejne ligowe sezony Legia utrzymywała się w ekstraklasie dzięki lepszemu bilansowi bramek od zdegradowanych zespołów. W listopadzie 1949, po reformach wprowadzanych przez ówczesne władze, kolejny raz zmieniono nazwę, na Centralny Wojskowy Klub Sportowy Warszawa oraz nadano nowy herb (Duża litera C, a w niej mniejsze: W, K, S). Oficjalnym patronem drużyny zostało Ludowe Wojsko Polskie.

W 1951, gdy na wzór radziecki mistrzem Polski zostawał zdobywca pucharu, warszawska drużyna zajęła trzecie miejsce. Rok później Legia odniosła pierwszy sukces w swej historii. W pucharze Polski Wojskowi dotarli do finału, w którym ulegli warszawskiej Polonii 0:1. Do tej fazy rozgrywek dotarły jednak wzmocnione o graczy z pierwszego składu rezerwy Legionistów, pierwsza drużyna odpadła w 1/8 finału.

Lata pierwszych sukcesów

29 września 1955 Legia zdobyła po raz pierwszy Puchar Polski (5:0 w Warszawie z Lechią Gdańsk), a miesiąc później, 20 listopada, mistrzostwo Polski (1:1 w Sosnowcu z Zagłębiem). Był to pierwszy dublet w historii polskiej piłki, ale trenera Steinera, który odniósł ten sukces, zastapił Ryszard Koncewicz. Powtórzył on wyczyn poprzednika i na 40-lecie istnienia klubu, po remisie 2:2 z ŁKS Łódź i zwyciestwie 3:0 nad Górnikiem Zabrze, doprowadził drużynę do mistrzostwa i zdobycia Pucharu Polski. Dodatkowo w tym sezonie Legia odniosła swoje najwyższe zwycięstwo w historii, pokonując krakowską Wisłę 12:0. Trzy pierwsze miejsca w klasyfikacji strzelców zajęli gracze Warszawskiego zespołu. Przez kolejne cztery sezony Wojskowi utrzymywali się w górnej części tabeli.

Debiut klubu w europejskich pucharach zakończył się na 1/16 finału pucharu Europy mistrzów krajowych, po przegranym dwumeczu z bratysławskim Slovanem (0:4 w Bratysławie i 2:0 w Warszawie).

2 lipca 1957 powrócono do historycznej nazwy Legia (Centralny Wojskowy Klub Sportowy "Legia" Warszawa), przybrano nowe, obowiązujące do dzisiaj, barwy – czerwono-biało-zielono-czarne i przyjęto obowiązujący do 30 czerwca 2005 herb. 24 września Legioniści, grający jako reprezentacja Warszawy, zostali zaproszeni do Hiszpanii, na pierwszy mecz na nowym stadionie FC Barcelona, Camp Nou. Katalończycy odwdzięczyli się więc za rok 1930, gdy meczem z innym barcelońskim klubem (Europa Barcelona) zainaugurowano Stadion Wojska Polskiego.

Sukcesy w Europie

W latach 60. XX w. Legia regularnie zajmowała czołowe miejsca w ligowej tabeli. W 1960 na Stadionie Wojska Polskiego pojawiło się sztuczne oświetlenie. Pierwszy mecz bez naturalnego światła rozegrany został z duńskim AGF Arhus. W tym sezonie Tadeusz Błażejewski strzelił tysięczną ligową bramkę dla Wojskowych. W sezonie 1966/1967 w Legii zadebiutował Kazimierz Deyna, późniejsza legenda warszawskiego zespołu.

W latach 1964 i 1966 Wojskowi zdobyli dwa Puchary Polski. Drugi puchar na 50-lecie powstania klubu zdobyli 15 sierpnia na stadionie poznańskiej Warty, pokonując Górnika Zabrze 2:1, gdy Berbart Blaut strzelił gola w ostatnich sekundach dogrywki. Po zdobyciu tego trofeum Legia awansowała do pucharu zdobywców pucharów, gdzie odpadła w 1/16 finału z BSG Chemie Lipsk (0:3, 2:2).

W sezonie 1964/1965 Legia jako pierwsza polska drużyna doszła do 1/4 pucharu zdobywców pucharów. Legionisci przegrali z TSV 1860 Monachium u siebie 4:0, a w Niemczech zremisowali. W 1967 Legia wygrała w swojej grupie w Pucharze Karla Rappana (dziś puchar Intertoto), ale rozgrywek tych nie prowadziła UEFA i nie było to premiowane awansem do pucharu UEFA. Rok później warszawiacy zadebiutowali w Pucharze Miast Targowych 1968/1969, pokonując 6:0 TSV 1860 Monachium. Stołeczny zespół w 1969 zdobył tytuł mistrzowski na dwa lata, a rok później doszedł do półfinału Pucharu Europy Mistrzów Krajowych 1969/1970 (0:0 i 0:2 z holenderskim Feyenoordem Rotterdam). Pod koniec lat 60. XX w. stołeczni juniorzy starsi zdobyli pierwszy w historii klubu tytuł mistrzowski dla Legii.

Lata 70.

W 1971 Legia kończyła sezon na drugim miejscu, rok później na trzecim, w kolejnych latach nadal utrzymywała się w górnej połowie tabeli, ale bez większych sukcesów. Był to również czas, gdy w Polsce powstawały pierwsze kluby kibica i ten działający na Legii zdecydował się zasiadać na trybunie otwartej, nazywanej żyletą od reklamy sponsora (żyletek marki Polsilver), którego baner reklamowy znajdował się nad tą trybuną. Od grudnia 1971 do lutego 1972 Legioniści odbyli tournee po Hiszpanii oraz państwach Ameryki Południowej: Ekwadorze, Kostaryce i Kolumbii (pierwsza wizyta Legii w tej części świata). W tym okresie warszawski klub pokonał 9:0 Vikinguru Reykjavik, co jest najwyższa wygraną polskiego zespołu w europejskich pucharach. W kolejnej rundzie Legia trafiła na włoski A.C. Milan (1:1 i 1:2, po dogrywce na San Siro). Wojskowi zdobyli także Puchar Polski (17 czerwca 1973 po rzutach karnych z Polonią Bytom).

Kolejna podróż zagraniczna odbyła się w 1975, stołeczna drużyna poleciała do Australii i została pierwszą polską drużyną, która była na wszystkich kontynentach (oprócz Antarktydy). W tym roku odbył się także pierwszy transfer polskiego zawodnika na Zachód, na co pozwolił PZPN i Ministerstwo Sportu – R. Gadocha przeniósł się z Łazienkowskiej do FC Nantes, późniejszego mistrza Francji.

Przez drugą połowę lat 70. Legioniści utrzymywali się poza podium w mistrzostwach Polski, a w sezonie 1979/1980 zdobyli brązowy medal. W 1977 po raz drugi warszawski zespól wystąpił w pucharze Karla Rappana(obecnie puchar Intertoto UEFA). Przeciwnikami warszawiaków były takie kluby jak: Landskrona BoIS (1:0 i 2:1), SK Slavia Praga (1:1 i 2:2) oraz BSC Young Boys (4:1 i 1:1). Legia zajęła drugie miejsce w grupie i po raz drugi nie było to premiowane awansem do pucharu UEFA. Pod koniec dekady miał miejsce towarzyski mecz Legii z Manchesterem City. Całe spotkanie rozegrał wtedy Kazimierz Deyna, który strzelił dwie bramki, jedną dla Wojskowych, a drugą dla swojego nowego klubu, do którego przeszedł za 100 tys. funtów szterlingów. Spotkanie cieszyło się bardzo dużym zainteresowaniem i wielu musiało oglądach mecz zza bram stadionu[12].

Lata 80.

Na początku lat 80. Legia zdobyła dwa puchary polski. Pierwszy w 1980 roku 9 maja (5:0 z poznańskim Lechem), a drugi rok później - 24 czerwca(1:0 z Pogonią Szczecin). Ligowe występy w tych latach przynosiły kolejno trzecie i piąte miejsca. W pucharze zdobywców pucharów "Wojskowi" rozegrali w 1982 mecz z gruzińskim Dinamem Tbilisi. Podczas pierwszego meczu w Warszawie kibice na stadionie, ze względu na bardzo duża liczbę milicjantów na stadionie, zaczęli skandować "Precz z komuną" oraz "MO - Gestapo". Po przegranym 0:1 spotkaniu, fani zorganizowali pochód anty-komunistyczny. Sytuacja taka powtarzała się w latach 80. kilkakrotnie, podobnie jak po meczach Lechii Gdańsk.

W latach 1985 i 1986, w pucharze UEFA, "Legioniści" dochodzili do 1/8 i 1/16 finału, odpadając dwukrotnie z mediolańskim Interem. Był to również czas, gdy klub walczył o mistrzostwo Polski, ale dwukrotnie został pokonany przez Górnik Zabrze. W 1987 zlikwidowana została żużlowa bierznia i boisko na stadionie zostało poszerzone.

Pod koniec dekady, 13 września 1989 roku, Legia grała z Barceloną w pierwszej rundzie Pucharu zdobywców pucharów. W Barcelonie katalończykom udało się uzyskać remis 1:1, po nieuznanej bramce dla "Wojskowych" i karnym dla przeciwników w 85 minucie meczu. W rewanżu przy "Łazienkowskiej" Legia przegrała 1:0, przy 25 tysiącach ludzi na tybunach. Jedyną bramke strzelił wtedy Michael Laudrup.

Okres wielkiej Legii

Początek tego ważnego okresu wyznaczyło 25 kwietnia 1989 odłączenie się sekcji piłkarskiej od wielosekcyjnego CWKS i utworzenie Autonomicznej Sekcji Piłki Nożnej (ASPN CWKS "Legia" Warszawa). Pierwszym sukcesem w tym czasie było zdobycie pierwszego Superpucharu Polski (3:0 z Ruchem Chorzów w Zamościu). 1 września tego samego roku w wypadku zginął ulubieniec kibiców z Łazienkowskiej Kazimierz Deyna.

Dzięki zdobyciu dziewiątego Pucharu Polski w 1990 Legia mogła zagrać w Europie. W rywalizacji z europejskimi drużynami warszawski klub dotarł do półfinału pucharu zdobywców pucharów i odpadł po pojedynku z Manchesterem Utd.(1:1 w Manchesterze i 1:3 w Warszawie). Mimo tego w następnym sezonie stołecznej ekipie groził spadek do drugiej ligi[13].

Rok 1993

20 czerwca 1993 drużyna wywalczyła mistrzostwo Polski (6:0 z Wisłą w Krakowie). Dzień później tytuł ten został jednak odebrany przez prezydium zarządu PZPN, stosunkiem głosów 5:4, z powodu zarzutu przekupstwa (nieudowodnionego) w ostatnim ligowym meczu. Klub musiał także zapłacić 500 mln złotych kary, a władze UEFA wykluczyły Legię z europejskich pucharów[14].

Wszystkie dotychczasowe wnioski dotyczące uchylenia owej decyzji (ostatnie z grudnia 2004 i stycznia 2007) zostały rozpatrzone negatywnie[15], a mistrzostwo ostatecznie przypadło Lechowi Poznań, który po unieważnieniu ostatnich meczów Legii i ŁKS-u, zajął w tabeli pierwsze miejsce.

W tym samym sezonie komisja do spraw przeciwdziałania dopingowi w sporcie uznała, że Roman Zub, piłkarz Legii, grał po zażyciu środków dopingujących w meczu z Widzewem Łódź. Próbkę moczu gracza zbadano także w laboratorium w Moskwie, gdzie uznano, że podwyższony poziom testosteronu nie był wynikiem stosowania dopingu. Mecz początkowo zweryfikowano jako walkower dla łódzkiej drużyny, ale decyzja wydziału gier PZPN została cofnięta przez prezydium związku[14].

Potrójna korona i kolejne sukcesy

W kolejnym sezonie Legia zdobyła pierwszą w Polsce "potrójną koronę". 15 czerwca 1:1 z Górnikiem Zabrze w Warszawie dało tytuł mistrzowski, 18 czerwca 2:0 z ŁKS-em w finale pucharu Polski pozwoliło zdobyć to trofeum, zaś 24 lipca Legia zdobyła Superpuchar (6:4 z ŁKS Łódź w Płocku). Mimo udanego sezonu Legii UEFA podtrzymała karę wykluczenia z europejskich pucharów. Pierwsze podejście do ligi mistrzów zakończyło się klęską już w eliminacjach (0:1 i 0:4 z chorwackim Hajdukiem Split).

Kolejny sezon zaczął się od podpisania umowy na transmisje meczów w Canal+ (jako pierwszy klub w Polsce). 31 maja 1995 klub wywalczył szóste mistrzostwo Polski (3:0 z Rakowem Częstochowa w Warszawie), zdobył też Puchar Polski. W drugim sezonie w lidze mistrzów Legioniści dotarli najdalej ze wszystkich polskich zespołów. Legia zagrała w 1/4 finału, odpadając z Panathinaikosem (0:0 i 0:3). Po takich sukcesach w Europie liga przyniosła drugą lokatę i tym samym utratę tytułu. W pucharze UEFA Legia odpadła w III rundzie, pokonując wcześniej swego niedawnego pogromcę Panathinaikos.

W 1997 klub przekształcono w Sportową Spółkę Akcyjną (SSA) "Legia" Warszawa oraz pozyskano nowego sponsora, koreańską firmę Daewoo. W tym roku Wojskowi zajęli drugą lokatę po przegranej 2:3 z Widzewem Łódź (Wojskowi do 85. minuty prowadzili 2:0), a także do nazwy dodano człon "Daewoo" (CWKS "Legia-Daewoo" Warszawa), co z powodu nazwy sponsora zostało chłodno przyjęte przez warszawskich fanów[6]. Niepowodzenie w lidze powetowano kolejnym Pucharem i Superpucharem Polski. W ostatnim w historii sezonie pucharu zdobywców pucharów Legia odpadła jednak bardzo szybko.

Legia w nowym tysiącleciu

W sezonach 1998–2001 Legia plasowała się w ścisłej czołówce. W tym okresie rozegrano setny mecz w europejskich pucharach (zwycięstwo 5:0 w Skopje z macedońskim Vardarem w 1/64 finału pucharu UEFA 12 sierpnia 1999). 1 lipca 2001 usunięto z nazwy klubu markę byłego sponsora i powrócono do nazwy ASPN CWKS "Legia" Warszawa SSA.

W sezonie 2001/2002 piłkarze Legii pod opieką Serba Dragomira Okuki zdobyli siódmy tytuł mistrzowski (0:0 z Odrą Wodzisław w Warszawie), a także Puchar Ligi Polskiej (3:0 i 1:2 z Wisłą Kraków). W lidze mistrzów Legia przegrała jednak w eliminacjach z FC Barceloną, a w pucharze UEFA odpadła w drugiej rundzie. W pierwszej rundzie jako pierwszy klub w historii Legia pokonała rywala z Holandii (4:1 i 3:1 z FC Utrecht).

Niedawny mistrz kończył rozgrywki w 2003 tuż za podium. Niedługo po tym nastąpiła zmiana nazwy na KP "Legia" Warszawa SSA i jeszcze tego samego dnia trenerem stołecznego klubu został Dariusz Kubicki[16].

Wykupienie klubu przez Grupę ITI Holdings SA przyniosło spore nadzieje, lecz Legia nie zdobyła tytułu mistrzowskiego, zajęła drugie miejsce. Następny rok także nie należał do udanych, stołeczny zespół zajął trzecie miejsce w lidze.

Sezon 2005/2006 był wyjątkowy w historii klubu. Legia szybko odpadła z pucharu UEFA i zaliczyła słaby początek ligi. Mimo to w 90-lecie istnienia drużyny Legioniści zdobyli ósme mistrzostwo Polski po wygranym 1:0 meczu z Górnikiem w Zabrzu[17]. Znacznie przyczynił się do tego nowy trener Dariusz Wdowczyk, dzięki któremu udało się odrobić siedem punktów straty do Wisły Kraków i wyjść na prowadzenie w lidze. Po tych sukcesach Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła decyzję o sfinansowaniu modernizacji stadionu Legii poprzez budowę trzech nowych trybun i rozbudowę trybuny krytej.

W kolejnym sezonie Wojskowi skompromitowali się w Pucharze Polski, odpadając po meczach ze Stalą Sanok[18], a w lidze uzyskali trzecią lokatę. Rok 2007 przyniósł zmianę herbu. Klub nie doszedł do porozumienia z CWKS-em, który miał prawa do poprzedniego logo. Władze klubu zarejestrowały swój znak, zbojkotowany przez kibiców, ponieważ nie przypominał on w niczym dawnego znaku[19]. Ostatecznie nie został on wprowadzony w życie i ustalono, że herbem zostanie pierwszy, historyczny, z białą literą "L" na czarnej tarczy.

Sezon 2007/2008 rozpoczął się dramatycznie. Po burdach wywołanych przez warszawskich chuliganów na stadionie wileńskiej Vetry w przerwie meczu II rundy Pucharu Intertoto, spotkanie zostało przerwane po zakończeniu pierwszej połowy przy stanie 2:0 dla gospodarzy[20]. Kilka dni później Komisja Dyscyplinarna UEFA zweryfikowała wynik spotkania z Vetrą na walkower 3:0 dla gospodarzy i wykluczyła Legię z obecnej edycji europejskich pucharów oraz z następnej, do której się zakwalifikuje (liga mistrzów UEFA, puchar UEFA, puchar Intertoto) w ciągu najbliższych pięciu lat. UEFA zobowiązała także warszawski klub do pokrycia wszelkich strat wyrządzonych przez uczestników zamieszek na stadionie gospodarza. Po złożeniu odwołania, karę czasowo zawieszono, po uwzględnieniu tego co zostało poprawione, by zwiększyć bezpieczeństwo na meczach Legii[21].

Na półmetku rozgrywek ligowych Legia zajęła drugą lokatę, mimo że zdobyła więcej punktów niż w mistrzowskim sezonie 2005/2006[22]. Legioniści tracili dziesięć punktów do pierwszej Wisły. Nowy trener, Jan Urban, obiecał walkę o wicemistrzostwo i pozyskanie nowego napastnika, gdyż w rundzie jesiennej Legia była nieskuteczna w ataku[23].

Ostatecznie Legia zdobyła Puchar Polski oraz Superpuchar po dwukrotnym zwycięstwie z Wisłą Kraków (0:0, 4:3 k. oraz 2:1) oraz wicemistrzostwo kraju. Legioniści zapewnili sobie także występ w pucharze UEFA od I rundy eliminacji.

Obecnie

Sezon 2008/2009 Legia zaczęła od pokonania białoruskiego FK Homel (0:0 oraz 4:1) w I rundzie eliminacji pucharu UEFA. W drugiej Wojskowi trafili na rosyjski FK Moskwa. Oba mecze Legioniści przegrali, w Moskwie 2:1, a w Warszawie 0:2. Jedyną bramkę dla Legii strzelił Roger Guerreiro.

W lidze po rundzie jesiennej warszawski zespół zajmował trzecią lokatę, za Polonią (1 punkt przewagi) i Lechem (w bezpośrednim spotkaniu remis, ale lepszy bilans bramkowy). W pucharze ekstraklasy wyszli z grupy, a w pucharze Polski wylosowali przeciwnika w 1/4 finału – Stal Sanok, po wygranych w 1/16 z Wisłą Płock oraz w 1/8 z Jagiellonią Białystok.

Reklama
fcbayern.pl